Zuid Afrika dag 12

De dag van de Queen stage die niet helemaal liep zoals we graag gewild hadden. In de ochtend was het zoals iedere dag vroeg dat, ook vandaag moesten we voor 6:45 aan de start zijn voordat de weg werd afgesloten. Alleen het eerste probleem hadden we al voor de start. Mark was niet helemaal fit opgestaan en dat is geen goed vooruitzicht met een etappe van 134 km en 2750 hm. Maar het is wat het is.

Ons gebruikelijk ritueel weer gedaan voor de start zoals we dat iedere dag doen en onszelf wat verder naar achter in ons startblok E opgesteld om de eerste stukken over gravelwegen in de groep te kunnen blijven hangen. Hier kon Mark nog net in het wiel blijven om de groep op de snelle stukken te volgen maar voelde de energie uit het lichaam lopen. Aan het einde van de snelle stukken hebben we ons eigen tempo gezocht en begon het ook nog eens hard te regenen.  Mark voelde zicht per 10 km slechter en heeft zelfs nog een paar keer gedacht om af te stappen. Maar Jeremy heeft als een echte teamplayer tegen hem gezegd dat dit niet mocht. Ik moest blijven trappen om aan de finish te komen.

De route was heel mooi met super gave singletracks maar we hebben er totaal niet van kunnen genieten helaas. Maar ook dat is onderdeel van de Cape Epic. Na nog een 3de bui regen kwamen we doorweekt aan bovenaan de pas waar een verplicht stuk lopen begon. Dit was een stuk wereld erfgoed waar fietsen verboden is. Nu lagen hier zulke grote stenen dat fietsen ook gewoon onmogelijk was lopen op mountainbike schoenen was hier al heel lastig. Maar gelukkig zijn we heel huids beneden gekomen.

Na deze afdaling kwamen we weer aan een waterpunt waar Stijn ons stond aan te moedigen en die had al wel gezien dat het echt niet goed ging. Snel hebben we een bidon gevuld met Cola en een beetje water om de maag een beetje rustig te houden. Dat werkte op zich prima. Daarna was het weer klimmen en dat viel heel zwaar tegen maar hier hebben we onze team naam eer aan gedaan. “Team Granny Gear” ging op het kleinste verzetje naar boven. Dit ging allemaal net. En na ruim 9 uur worstelen waren we eindelijk aan de finish in Stellenbosch en keurig binnen de tijdslimiet.

Daarna was het zo snel mogelijk zaak om te herstellen. Mark heeft geprobeerd wat te eten maar ook dit was een heel gevecht maar hij heeft in ieder geval iets gegeten en gedronken. Daarna zijn we naar ons appartement gegaan en is Mark meteen zijn bed in gekropen. Stijn en Jeremy hebben boodschappen gedaan en voor het eten gezorgd. Mark is alleen zijn bed uit geweest om te eten. Dit ging niet van harte maar zonder energie kan de volgende dag de motor niet draaien. Toen het eten op was meteen weer met wat paracetamol naar bed. Nu hopen goed te kunnen slapen en dan morgen proberen weer te starten voor een etappe van 90 km met 2450 hm.